الصفي: رشحه خدمت مولوي مولائي وأستاذي مولانا عبد الغفور عليه الرحمة والغفران دربيان وجود باري تعالى و نسبت معيت وي باشيا [ميفرمود ندكه وجود ممكن غير حقيقت اوست وعارض حقيقت أو مثلًا زيد مصور در ذهن حقيقي است كه أين وجود خارج عارض آن حقيقت شده ومنضم بوي كشته وآن حقيقت بواسطه ضميمه بخود مبدأ آثار شده بس بحقيقت أين وجود عارض مبدأ آثار باشد وجود واجب عين حقيقت أو ست بخلاف وجود ممكن بس إن حقيقت بخود مبدأ آثار باشد است بي انضمام هيج شي بوى واختلافست حكمًا وصوفيه راكه آن وجودكه مبدأ أثار موجودات شده جه وجود ست شيخ ركن الدِّين علاء الدولة سمناني وقليلي أز صوفيه وأكثر حكمًا ومتكلمين برآنتدكه آن صفتي أست از صفات حق سبحانه كه أفاده وجود كرده، برموجودات، ومسمي است، بغيض وجودي، ووجود عام ونفس الرَّحمن، وغيرآن.
وحضرت شيخ محي الدِّين العربي، وإتباع إيشان وأكثر صوفية، محققين، از متقدمين، ومتأخرين، وقليلي أز متكلمين، برآنندكه، آن وجودي كه مبدأ آثار شده هم وجود حق است، سبحانه كه عين حقيقت خودست لا غير، بس همه ممكنات موجود بوجوب واجب أند، يعني ذات با أشياء علاقت معيتي واقع است، كه آن معيت مجهول الكيفيت است، وهيج إحدى أزارباب تحقيق، أن أنبياء، وأولياء، وحكماء، بي بسرآن معيت وحقيقت نبرده غايتش انكه جمعي أز فراد إنسان مطلع شده اند برسر معيت، بقدر استعداد وقابليت خود، تمثيلي كه مشاتبه اين علاقه است كه بقدر مناسبتي دارد، نه انكه في الواقع جنان باشد نسبت عارض است بمعروض، فقيري بعد از وفات خدمت مولانا عبد الغفور رحمه إله بجند روزشبي ايشانرا بخواب ديده وبخاطرش آمده كه أزدينار حلت كرده أندبش رفته،